اوسلتامیویر در کنار کورتیکواسترویید باعث بهبود بیماری در بیماران مبتلا به سندروم حاد تنفسی،H1N1، می شود

• مترجم دکتر هانیه بحرینی فر
• ویراستار دکتر احمدرضا همتی مقدم

توسط بتی اس ریگز[1]

سن دیاگو – 9 نوامبر 2009 – بنابر مطالعه انجام شده در CHEST در سال 2009 (نشست سالانه دانشگاه آمریکایی با حضور پزشکان متخصص قفسه سینه) ترکیب اوسلتامیویر با مصرف طولانی مدت کورتیکواستروید منجر به بهبود بالینی بیماران مبتلا به اختلالات تنفسی هایپوکسمی[2] و آنفولانزای نوع A (H1N1) می شود.

جوان فرانکو اومبرتو مدوری[3]، پزشک مرکز درمانی ارتشیان ممفیس)ممفیس( ایالت تنسی، یافته ها را در 4 نوامبر در این نشست ارائه کرد.

این تحقیق شامل مواردی بود که از واحد مراقبت های ویژه بیمارستان در بوینس آیرس، آرژانتین گزارش می شد  که در آن 13 بیمار مشکوک به H1N1، بررسی شده بودند که این افراد دارای رادیگرافی غیر معمول سینه و نارسایی شدید تنفسی بودند نیاز مفرط آن ها را به تنفس مصنوعی داشتند.

یک پروتکل مدیریتی جامع از پیش تبیین شده وجود داشت که شامل استفاده 150 میلی گرم اوسلتامیویر (2 بار در روز)با دوز بالا برای 5 روز از طریق لوله و همچنین 75 میلی گرم (دو بار در روز) برای 3 تا 5 روز پس از آن، این مطلب مبتنی بر تکامل بالینی بیمار بود.

درمان کورتیکواسترویید در زمان پذیرش در ICU آغاز شد . داروی متیلپردنیزولون 1 میلی گرم/کیلوگرم/روزانه به مدت 14 روز برای بیماران مبتلا به سندروم تنفسی حاد و هیدروکورتیزون 300 میلی گرم/روزانه به تمام بیماران تا زمان ترخیص از بخش مراقبت های ویژه تجویز شد. درمان توسط کورتیکواسترویید باید به مرور و تدریجی قطع شود. با استفاده از آزمایش واکنش زنجیره پولیمر[4] ترانس کریپتاز معکوس کننده[5] وجود H1N1 در گونه های مختلف بیماری از قبیل زخم حلقوی[6] تایید شد.

در روز هفتم درمان اندازه گیری انجام شده توسط سیستم ارزیابی نارسایی اندامی متوالی[7] (SOFA) دلالت بر این مطلب بود که بهبود قابل توجهی در آسیب های ریوی[8] (LIS) و سندرم اختلالات تنفسی دیده شد. از روز 1 تا روز 7، میزان LIS از 2.8+-0.8 تا 2.01+-0.5 (P = 0.003) در بیماران H1N1 مثبت و از 3.45+-0.3 تا 2.15+-0.8 (p = 0.2) در بیماران H1N1 منفی کاهش یافته است.

از روز 1 تا 7، میزان SOFA از 5.9+-16 تا 3.3+-2.0 (P = 0.1) در بیماران H1N1 مثبت و از 7.4+-4.1 تا 3.0=-3.5 P=0.1) در بیمارن H1N1 منفی کاهش داشته است.

در این میان 1 بیمار از میان بیماران H1N1 مثبت (12.5%) به علت انسداد ریوی و 1 بیمار در گروه H1N1 منفی (20%) به علت پیشرفت سندروم نارسایی چند عضوی[9] کشته شد.

محدودیت های اصلی این مطالعه کوچک بودن تعداد نمونه و عدم کنترل بر کسانی بود که با کورتیکواسترویید مورد درمان قرار گرفتند. هرچند این تحقیق نشان داد که درمان طولانی مدت با کورتیکواسترویید بدون ریسک بوده و با بهبود قابل توجهی در میزان آسیب دیدگی ریوی و همچنین نارسایی چندگانه اندامی در این بیماران همراه بوده است.

[عنوان مطالعه: آنفلانزای H1N1: ویروسی همراه با سندرومزجر تنفسی: واکنش به ترکیب اوسلتامیویر و درمان طولانی با کورتیکواسترویید]